Επιτέλους, δικαιώθηκαν τα εκατομμύρια.
Οι υπόγειοι κάδοι – αυτοί που τοποθετήθηκαν πριν τρία χρόνια με κορδέλες και υποσχέσεις εκσυγχρονισμού – λειτούργησαν.
Τρία χρόνια στόλιζαν την πόλη ως το ακριβότερο διακοσμητικό στοιχείο. Χόρτα, σκόνη και σιωπή. Μέχρι που βρέθηκε η περίφημη αρπάγη. Αυτό το «ασήμαντο» εξάρτημα που χωρίζει το έργο βιτρίνας από το έργο που δουλεύει.
Και τότε: άνοιξαν οι κάδοι, βγήκαν τα σκουπίδια, άναψαν τα φλας. Δηλώσεις ικανοποίησης έγιναν για τον «όγκο που συλλέχθηκε».
Ε, βέβαια. Τρία χρόνια δεν είχε συλλεχθεί τίποτα. Και τον κουμπαρά περισσότερο συχνά τον ανοίγεις… όχι τον κάδο!
Το θέμα δεν είναι ότι λειτούργησαν μια μέρα.
Το θέμα είναι γιατί δεν λειτουργούσαν τρία χρόνια.
Η πόλη δεν χρειάζεται φωτογραφίες του αυτονόητου.
Χρειάζεται το αυτονόητο, κάθε μέρα.
Γιατί πιο δύσκολο από το να σηκώσεις έναν κάδο,
είναι να σηκώσεις τη νοοτροπία που βαφτίζει την καθυστέρηση «επιτυχία».
