Για επτά ολόκληρα χρόνια διοίκησης του δημάρχου Σπύρου Βρεττού, ελάχιστοι ήταν εκείνοι που τόλμησαν να αμφισβητήσουν ανοιχτά τις επιλογές και τις πρακτικές της δημοτικής αρχής. Το πολιτικό σκηνικό παρέμενε απολύτως ελεγχόμενο, με τους περισσότερους δημοτικούς συμβούλους της πλειοψηφίας να ακολουθούν πιστά τη γραμμή της διοίκησης, αποφεύγοντας οποιαδήποτε δημόσια διαφοροποίηση που θα μπορούσε να προκαλέσει τριγμούς στο εσωτερικό της παράταξης.
Μετά την τελευταία εκλογική αναμέτρηση και την ανανέωση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τον δήμαρχο, άρχισαν να ακούγονται δειλά-δειλά ψίθυροι δυσαρέσκειας από ορισμένα στελέχη της πλειοψηφίας. Στις ιδιωτικές συζητήσεις και στις πολιτικές παρέες, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που επέκριναν έντονα επιλογές της διοίκησης, εκφράζοντας παράπονα και διαφωνίες. Ωστόσο, οι φωνές αυτές έμεναν συνήθως πίσω από κλειστές πόρτες.
Γιατί όταν ερχόταν η ώρα της δημόσιας στάσης και της πολιτικής ευθύνης, οι περισσότεροι επέλεγαν τη σιωπή. Οι θέσεις εξουσίας, οι αντιδημαρχίες ή ακόμη και η προσδοκία μελλοντικής αξιοποίησης φαίνεται πως λειτουργούσαν ως ισχυρός δεσμός που κρατούσε τους επίδοξους «αντάρτες» σταθερά προσδεδεμένους στο άρμα της δημοτικής αρχής.
Και ενώ οι περισσότεροι περιορίζονταν σε μια άτυπη «επαναστατική γυμναστική» λόγων και παραπόνων, μία δημοτική σύμβουλος αποφάσισε να περάσει από τα λόγια στις πράξεις.
Η Αγγελική Ζαχαριάδη είναι το πρόσωπο που, σύμφωνα με πληροφορίες, επέλεξε να υψώσει το ανάστημά της απέναντι σε όσα θεωρεί λανθασμένα ή προβληματικά. Με επιστολή που φέρεται να απέστειλε προς τους δημοτικούς συμβούλους όλων των παρατάξεων καθώς και προς τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου, καταγγέλλει τον αντιδήμαρχο Γιάννη Νίκα για εκφοβισμό και άσκηση πιέσεων.
Ανεξάρτητα από την ουσία της υπόθεσης και τις απαντήσεις που ενδεχομένως θα δοθούν από τις εμπλεκόμενες πλευρές, το πολιτικό μήνυμα είναι σαφές: η Ζαχαριάδη ήταν η πρώτη που επέλεξε να εκφράσει δημόσια και θεσμικά τη διαφωνία της.
Και κάπου εδώ γεννιέται ο πολιτικός συμβολισμός. Την ώρα που αρκετοί σύμβουλοι της πλειοψηφίας εμφανίζονται πρόθυμοι να ασκήσουν κριτική μόνο σε ιδιωτικό επίπεδο, η ίδια προχώρησε σε μια πράξη με πολιτικό κόστος και προσωπικό ρίσκο.
Έτσι, στους διαδρόμους του δημαρχείου και στις πολιτικές συζητήσεις των τελευταίων ημερών, ακούγεται ολοένα και πιο συχνά ένας χαρακτηρισμός: η «Μπουμπουλίνα» της διοίκησης Βρεττού. Μια γυναίκα που, σύμφωνα με όσους παρακολουθούν τα δημοτικά πράγματα, κατάφερε να ξεπεράσει σε πολιτικό ανάστημα πολλούς από εκείνους που επί μήνες ή και χρόνια εμφανίζονταν έτοιμοι να διαφοροποιηθούν, χωρίς όμως ποτέ να το πράξουν.
Και έτσι, η εικόνα που περιγράφουν αρκετοί παρατηρητές είναι σχεδόν παραμυθένια: απέναντι σε επτά πολυλογάδες «νάνους» της εσωτερικής γκρίνιας, βρέθηκε μία γυναίκα που αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά.
Το αν αυτή η κίνηση θα αποτελέσει την αρχή μιας ευρύτερης εσωτερικής αμφισβήτησης ή αν θα παραμείνει μια μοναχική πολιτική παρέμβαση, μένει να φανεί το επόμενο διάστημα. Προς το παρόν, πάντως, η Αγγελική Ζαχαριάδη είναι εκείνη που συγκεντρώνει τα βλέμματα, έχοντας κάνει αυτό που πολλοί συζητούσαν, αλλά κανείς δεν τολμούσε να κάνει δημόσια.
